Raffi Vranckx

In september vorig jaar opende ik Môme, samen met mijn vrouw, broer en een bevriende kok met wie ik eerder al samenwerkte. Zo werd het meteen een echt familieproject dat we bewust zo eenvoudig mogelijk houden. Geen opgejaagde service, maar warmte en gezelligheid.

Toen ik klein was gingen we elke vrijdag op restaurant. Ik vond het heerlijk om zo tijd door te brengen met mijn ouders. Daar is tegelijk mijn verlangen naar gastronomie begonnen. Ik was altijd al heel nieuwsgierig en hield ervan om alles te proeven.

Toen mij na de lagere school werd gevraagd wat ik wilde worden, kwam het antwoord er heel vlot uit: kok. De rest is geschiedenis. Ik ging naar de hotelschool, begon te werken en greep later mijn kans om een eigen restaurant te openen.

Bij restaurant Bozar werkte ik met Karen Torosyan. Zij is mijn grote voorbeeld. Niet alleen om haar uitmuntende koken, maar ook omwille van haar manier van werken en haar vastberadenheid.

Pasta bolognaise, mét lekker wat kaas op.

Begin er niet aan als je niet gepassioneerd bent, niet van eten en proeven houdt en niet moedig genoeg bent. Ons beroep is een van de zwaarste ter wereld, maar als je echt gepassioneerd bent, wil je niets anders doen.

Blanquette de veau. Een heel lineair en saai gerecht. Als het écht lekker is klaargemaakt kan ik het wel appreciëren, maar jammer genoeg is het meestal gewoon slecht gemaakt.

De afwas.

Mijn beste ideeën komen vaak op restaurant. Ik hou ervan om te proeven en combinaties te ontdekken waar ik in eerste instantie nog niet zelf aan heb gedacht. Dat soort momenten inspireren me telkens opnieuw.

Kefta, een Armeens gerecht met rundergehakt. Voor mij is het een echt feestelijk familiegerecht, maar ik denk dat gasten het hier niet meteen zouden begrijpen of appreciëren.

Mijn grootste droom is om ooit een restaurant in het buitenland te openen, misschien zelfs in New York.